Центарот за социјална работа како давател на издршка - законска можност наспроти практичната примена

Договорот за доживотна издршка претставува правен механизам преку кој може да се обезбеди долгорочна грижа на лица кои поради старост, изнемоштеност или други околности имаат потреба од поддршка. Македонското законодавство предвидува можност Центарот за социјална работа да се јави во улога на давател на издршка, со што на овој традиционално приватноправен институт му се дава и социјално-заштитна функција.
Целта на истражувањето е да се анализира примената на ова законско решение во практиката и да се утврдат причините за неговата ограничена застапеност. Анализата се заснова на нормативниот метод, како и на емпириски податоци добиени преку барања за слободен пристап до информации од јавен карактер доставени до Центрите за социјална работа во Република Северна Македонија и преку полуструктурирани интервјуа со претставници на релевантните институции.
Резултатите покажуваат значителна разлика помеѓу нормативно предвидената можност и нејзината практична примена. Бројот на склучени договори во кои Центарот за социјална работа се јавува како давател на издршка е релативно низок, а практиката укажува на повеќе нормативни и институционални предизвици кои ја ограничуваат примената на овој институт.
Истражувањето укажува на потребата од попрецизно нормативно уредување и создавање услови за поефикасна практична примена на овој модел како механизам за заштита на старите лица.
Клучни зборови: договор за доживотна издршка, Центар за социјална работа, давател на издршка, стари лица, социјална заштита.