Влијание на постоперативна атријална фибрилација врз краткорочни и долгорочни клинички состојби

Вовед: Постоперативната атријална фибрилација (ПОАФ) е најчестата аритмија по кардиохируршки операции и е поврзана со зголемен морбидитет, продолжена хоспитализација и неповолни клинички исходи. Иако ПОАФ често има транзиторен карактер, сè повеќе докази укажуваат дека времетраењето на аритмијата носи дополнителна прогностичка вредност. Клиничката улога на антикоагулантната терапија кај ПОАФ, особено кај краткотрајните епизоди, останува контроверзна.
Цел: Да се испита влијанието на времетраењето на постоперативната атријална фибрилација (≤48 часа наспроти >48 часа) врз појавата на рани и доцни постоперативни компликации и клинички исходи кај пациенти подложени на кардиохируршка операција, како и да се процени прогностичката вредност на CHA₂DS₂-VASc скорот во зависност од времетраењето на ПОАФ.
Материјали и методи: Спроведена е ретроспективна, опсервациска, моноцентрична кохортна студија со лонгитудинално следење во ПЗУ Клиничка болница „Жан Митрев“ – Скопје. Во студијата се вклучени возрасни пациенти (≥18 години) кои развиле ПОАФ по кардиохируршка операција во периодот јануари 2020 – декември 2023 година, со следење на клиничките исходи до 31 декември 2024 година. ПОАФ е дефинирана согласно критериумите на Society of Thoracic Surgeons. Пациентите се поделени во две групи според времетраењето на ПОАФ (≤48 часа и >48 часа). Анализирани се демографски, клинички, ехокардиографски, интраоперативни и постоперативни параметри, како и интрахоспитални, рани и доцни клинички исходи.
С т р а н а 6
Резултати: ПОАФ со времетраење >48 часа е асоцирана со значајно повисока инциденца на рани постоперативни компликации, вклучувајќи мозочен удар, срцева слабост и клинички значајно крварење, при што вкупниот товар на интрахоспитални компликации е значајно поголем во споредба со пациентите со ПОАФ ≤48 часа (p<0,05). Кај пациентите со пролонгирана ПОАФ е утврден подолг престој во болница и повисок интрахоспитален морталитет (p<0,05).
Во периодот по отпустот од болница, инциденцата на мозочен удар остана ниска и без статистички значајна разлика меѓу двете групи (<2% во двете групи, p>0,05), додека доцната срцева слабост и долгорочната смртност се почести кај пациентите со ПОАФ >48 часа (p<0,05). CHA₂DS₂-VASc скорот има прогностичка вредност за доцен мозочен удар исклучиво кај пациентите со ПОАФ >48 часа, додека кај оние со ПОАФ ≤48 часа не е утврдена значајна асоцијација.
Заклучок: Времетраењето на постоперативната атријална фибрилација претставува клинички релевантен прогностички маркер по кардиохируршка операција. Комбинирањето на времетраењето на ПОАФ со индивидуалниот тромбоемболиски ризик може да овозможи поиндивидуализиран пристап кон постоперативниот мониторинг и одлуките за антикоагулантна терапија.
Клучни зборови: постоперативна атријална фибрилација, времетраење, кардиохирургија, компликации, CHA₂DS₂-VASc.