Пролонгирана постоперативна атријална фибрилација како предиктор за рана и доцна срцева слабост по кардиохируршка операција

Background:
Postoperative atrial fibrillation (POAF) is the most common arrhythmia following cardiac surgery and is associated with increased morbidity and long-term complications. Its relationship with heart failure, particularly in relation to arrhythmia duration, remains insufficiently clarified. The aim of this study was to evaluate whether prolonged POAF (>48 hours) is associated with an increased risk of early and late heart failure.
Materials and Methods:
A retrospective, observational, single-center cohort analysis was conducted between 2020 and 2023. Among 2,419 patients who underwent cardiac surgery, 378 (16%) developed new-onset POAF. Patients were stratified into two groups according to arrhythmia duration (≤48 hours and >48 hours). The primary outcome was the occurrence of heart failure during the in-hospital period, ≤6 weeks, and >6 weeks after surgery. Risk was expressed as odds ratio (OR) with a 95% confidence interval (CI).
Results:
In-hospital heart failure was significantly more frequent in patients with POAF >48 hours (21.6% vs. 9.8%; p=0.002; OR 2.53; 95% CI 1.40–4.55). In the early post-hospital period (≤6 weeks), no significant difference was observed between the groups. However, beyond 6 weeks, late heart failure was more common in patients with prolonged POAF (9.82% vs. 4.26%; p=0.04; OR 2.45; 95% CI 1.02–5.88).
Conclusion:
Prolonged POAF (>48 hours) is significantly associated with an increased risk of early and late heart failure. Arrhythmia duration represents an important prognostic marker and may help identify patients with greater myocardial vulnerability following cardiac surgery.
Keywords:
postoperative atrial fibrillation; heart failure; cardiac surgery; prolonged arrhythmia
Апстракт
Вовед:
Постоперативната атријална фибрилација (ПОАФ) е најчеста аритмија по кардиохируршка интервенција и е поврзана со зголемен морбидитет и долгорочни компликации. Нејзината поврзаност со срцевата слабост, особено во зависност од времетраењето на аритмијата, останува недоволно разјаснета. Целта на оваа студија беше да се процени дали пролонгираната ПОАФ (>48 часа) е поврзана со зголемен ризик од рана и доцна срцева слабост.
Материјали и методи:
Спроведена е ретроспективна, опсервациска, моноцентрична кохортна анализа во периодот 2020–2023 година. Од 2.419 пациенти подложени на кардиохируршка операција, 378 (16%) развиле новонастаната ПОАФ. Пациентите беа стратифицирани во две групи според времетраењето на аритмијата (≤48 часа и >48 часа). Примарен исход беше појавата на срцева слабост во интрахоспитален период, ≤6 недели и >6 недели по операцијата. Ризикот беше изразен преку odds ratio (OR) со 95% доверителен интервал.
Резултати:
Интрахоспиталната срцева слабост беше значајно почеста кај пациенти со ПОАФ >48 часа (21,6% наспроти 9,8%; p=0,002; OR 2,53; 95% CI 1,40–4,55). Во раниот постхоспитален период (≤6 недели) не беше утврдена значајна разлика меѓу групите. Сепак, во периодот >6 недели, доцната срцева слабост беше почеста кај пациенти со пролонгирана ПОАФ (9,82% наспроти 4,26%; p=0,04; OR 2,45; 95% CI 1,02–5,88).
Заклучок:
Пролонгираната ПОАФ (>48 часа) е значајно поврзана со зголемен ризик за рана и доцна срцева слабост. Времетраењето на аритмијата претставува важен прогностички маркер и може да помогне во идентификација на пациенти со повисока миокардна ранливост по кардиохируршка интервенција.
Клучни зборови:
постоперативна атријална фибрилација; срцева слабост; кардиохирургија; пролонгирана аритмија