И тогаш почнаа да се будат успаните души на зборовите...(За преводот и преведувачот)

Откривањето на богатите јазични слоеви на македонскиот јазик е процес што има своја генеза, за нас многу значајна. Но во овој труд имаме намера да се осврнеме на преведувачките концепти на македонскиот преведувач Бранислав Мирчевски,како потврда на тезата дека преведувачот ја има единствената можност да ги открие неоткриените јазични богатства на својот јазик. Преведувачката актива на Мирчевскиопфаќа над 20 преведени дела, а нашиот скромен осврт ќе го направиме
низ прочитот на романите: Пропаст (Скопје: Или-Или, 2019), Чудовиштето (Скопје: Или-Или, 2021) и Загубени во слободата (Скопје: Или-Или, 2025) од бугарскиот писател и академик Владимир Зарев; Кон Езерото (Скопје: Или-Или, 2022) и Граница (Скопје: Или-Или, 2024) од Капка Касабова, авторка родена во Бугарија, а живее во Шкотска; Виктор Пасков со романите: Балада за Георг Хених (Скопје: Мултиграф, 2007) и Аутопсија на една љубов (Скопје: Мултиграф, 2009); Владо
Даверов, автор на романот Господин директорот на пристаништето(Скопје: Мултиграф, 2014) и романот Време разделно (Скопје: Мултиграф, 2004) од бугарскиот академик Антон Дончев. Секое од наведените дела има свои тематски, јазични и стилски особености. Но, пристапот на преведувачот е кон сите ист, темелен лингвостилистички прочит на оригиналот за отпосле да се случи преводот.