Планината како егзистенцијален и митски симбол во расказите на Видое Подгорец

Овој труд ги анализира расказите на Видое Подгорец со посебен фокус на симболичкото и митското значење на планината и дрвото како доминантни асоцијативни точки поврзани со детството и сеќавањето. Детството во неговата проза се интерпретира како иницијациско патување и почетна фаза на процесот на созревање, кој е тесно поврзан со планинскиот простор, особено со Беласица. Планината се појавува како амбивалентен простор – истовремено засолниште од надворешниот свет и симболична граница меѓу различни егзистенцијални и духовни сфери. Нејзината големина и недостапност ја поставуваат како метафора на искушение и надминување на навидум непремостливото. Воедно, таа се воспоставува како извор на живот и како егзистенцијална основа, во буквална и преносна смисла, како за книжевните ликови, така и за авторот. Целта на трудот е да се покаже дека Подгорец ја обликува планината како повеќезначен симбол, асоцијативно поврзан со митската концепција за „оската на светот“ (axis mundi)